Ongekamde haren, nou en!

Ik ben de keuken aan het opruimen. Het is een prachtige dag. De troep is uit mijn tuin. Het oude klimtoestel, het zwembadje, de tuinstoelen allemaal kapot door de storm die deze winter door Noordwijk raasde. Nu is het weg. Heerlijk opgeruimd. De kinderen spelen na het eten nog op de trampoline, de oppas komt over 20 minuten en ik ga straks nog even langs mijn vriendin. Ik heb alles onder controle, het leven is mooi.

Ik kijk achterom en zie alleen mijn zoon in de tuin. “Waar zijn de meiden?” roep ik. “Die wachten bij het begin van de wijk op de oppas” roept hij terug. “Ahhh, wat zij ze lief” denk ik heel even….. en dan bedenk ik mij…. er is er één in pyjama. Ik roep: “ga je zussen halen!! nu, zijn ze helemaal gek geworden”. En hup daar rent hij de tuin uit op zijn sokken.

Binnen drie minuten zijn ze terug. Eén in een roze fluffige konijnen pyjama en één met een modderige, ooit witte, thermolegging over haar broek heen, alle haren ongekamd en alle vier op sokken…. Een stelletje zwerfhonden zo zien ze eruit.

Ik flip hem volledig. “Meiden dit kan echt niet”, “je kan toch niet op je sokken de wijk in”, “aan het begin van de wijk ook nog, waar iedereen jullie kan zien!!!”, “denk nou zelf eens een keer na”, “kijk dan naar je haren!!”, “In je pyjama, waarom?”, “je loopt in je thermolegging…”.

Het roze konijn kijkt mij met grote ogen aan en zegt: “wat is er niet goed dan?”. De thermolegging geeft mij een koekje van eigen deeg: “Jij zegt dat je altijd jezelf moet zijn en dat het niet uitmaakt wat mensen van je denken”.

Ik doe er nog een schepje bovenop “De mensen in de wijk zeggen: die gescheiden moeder met vier kinderen, die redt het niet, die kinderen lopen met ongekamde haren”. Maar de thermolegging kijkt mij aan en trekt haar schouders op “Nou en?”

Ik voel mijn maag omdraaien. Nou en, inderdaad, Ik leer ze dat ze zichzelf moeten zijn en nu zeg ik dat dat niet mag. Ik leer ze dat wat ze doen fout is. En niet eens omdat ik dat vind maar omdat de buren misschien iets vinden.

Opvoeden slaat nergens op. Je krijgt iets wat perfect is en dan haal je alle creativiteit, spontaniteit en eigenheid eruit. Zodat ze als ze 40 zijn bij een psycholoog op de bank kunnen gaan liggen janken dat ze zichzelf kwijt zijn.

Mijn oudste dochter komt naar mij toe “mam het maakt niet uit wat ze zeggen, jij bent de beste moeder die er is, jij laat ons onszelf zijn” Ik krijg een kus en weg is ze weer op haar sokken de tuin in.

Dus als je mijn kinderen ziet in de wijk met ongekamde haren “nou en!!”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *